صداي سكوت...

صدایی که از دور دست ها فقط به گوشم میرسد، صدایی است که چرت آدمی را می درد، همین صدای را گوش کن، آوای زنگی که درون گوش ناله کنان می خواند ، صدای سکوت است که تو را نا خواسته به خواب ای کاش ها می برد و تو  را با شور غرق در خود (هیچی) می کند، رفته رفته با صدای او آمیخته میشوی و  در آنجا تو خواهی بود و هیچ و هیچستان...

خوشحالم از صدای زنگی که شاید همان صدای سکوت است و از من آدمی بهت زده  می سازد و آهسته غریق طوفانش می شوم و راهی برای جستن زا آن ندارم. نمی اندیشم که راه فرارم کجاست ؟! آنچه درگیرش هستم دست و پا زدن خلاف جهت رود است وبس. رودی به درازای زندگی ام وعمق تنش های آن که شنا کردن خلاف آن از سرعتم می کاهد و چاره ای جز تسلیم شدن بر من را در پی نخواهد داشت اما تلاشم تا نفس در سینه دارم ادامه دارد و خواهد داشت و من از هیچستان با صدای سکوت به طاق بلند زندگی خواهم رسید......

مزه ی خرج کردن.....

قصه های شبانه هم اتاقی ها خلاص شدنی نیست، یادم می آید که شبی از شبها با هم اتاقی هایم به دور چایبر چای حلقه زده بودیم و هر کدام مان یک پیاله چای در دستمان و حیران به قصه های یکدیگر گوش میکردیم، همچنان قصه کنان پیش میرفتیم و خاطرات همدیگر را ورق میزدیم و چای داغ حورت میکشیدیم، نوبت یکی از دوستان رسید که تازه از خانه شان آمده بود و گپ برای قصه کردن زیاد داشت، دو دست خود را به دور پیاله چای حلقه کرده بود و خنده کنان گفت:" کاش مه هم یک نامزد میداشتم که سالگره ی نامزدی ام را جشن میگرفتم." قصه خود را با آب وتاب روایت میکرد، روایتی از دختر همسایه شان که سالگره نامزدی اش را به رخ هم سالانش کشیده بود، محفلی که با فوت کردن کیک نامزدی بدون آقا داماد ادامه پیدا کرده بود و ما خنده خنده بین گپ های او هر کدام نظر خود را میگفتیم: " به حق چیزای ندیده و نشنیده، شنیده بودیم که مردم جشن تولد ویا ساگرد ازدواج خود را بگیرند اما تا حالا نشنیده بودیم که کسی جشن سالگرد نامزدی اش را به این عظمت و شکوه تجلیل کند آن هم بدون حضور نامزد گرامی اش، بیچاره داماد  بیرون از ولایت کار میکند و بگفته نامزدش معاشش هم خوب یا نه بهتر است بگویم در سطح عالی است، خوب دیگر مردم پول دارند باید یک رقم خرجش کنند..."

فکر کنم خرج کردن پیسه نامزد خیلی لذت دارد که دختر خانم ها با تمام قوا از این مزایای دوره ی نامزدی خود استفاده میکنند تا به آقایان نامزد نشان دهند که زن گرفتن به این راحتی ها هم نیست، از مصارفی که در مناسبت های مختلف از شال انگشتر گرفته تا چند روز بعد عروسی  وبال گردن پسر بیچاره را ول کن نیست ، یادی نباید کرد که آتش دل این داغ دیده ها شعله ور میشود، از گله و شکایت ها بگذریم، به قول قدیمی ها که میگویند" هرکی خربزه میخوره پای لرزش هم میشینه" البته خوردن خربزه شیرین زندگی به همراه فرد ایده آل با کمی انعطاف پذیری بعد از طی تمام کش وفش ها لذت بخش و شیرین تر از عسل هست آن هم در این دوره که همه بار متأهل شدن بر دوش آقا پسرها هست. خربزه خوردن شریکی بیشتر مزه داره تا تنهایی.... 

فیفاFEFA و انتخابات در پیش رو

بنیاد انتخابات آزاد وعادلانه برای افغانستان در نظر دارد تا برنامه های انتخاباتی خود را گسترش دهد. این موسسه که از سال 2003 شروع به فعالیت در بخش نظارت از انتخابات افغانستان نموده است و سظح پوشش فعالیت های آن در تمام ولایات میباشد، از انجایی که در 16 حمل سال 1393 انتخابات ریاست جمهوری برگزار خواهد شد این موسسه داخلی با برگزاری جلسه های مشورتی در ولایات مختلف روی موضوعات چون قانون انتخابات کار کرده است.

اولین جلسه مشورتی فیفا در بامیان به تاریخ 30 اپریل با گردهمایی نخبگان، اعضای احزاب سیاسی، اعضای نهاد جامعه مدنی و دانشجویان دانشگاه بامیان برگزار گردید. این جلسه که بیشتر جنبه نظر خواهی و پیشنهاد برای برگزاری انتخابات شفاف را داشت و با بحث بر روی قانون انتخابات از سوی پارلمان افغانستان به پایان رسید.

  فیفا به  تاریخ 12 می برنامه رادیویی خود را از رادیو بامیان که بیشتر به موضوعات انتخابات می پردازد نشر خواهد کرد .آنچه که در این برنامه رادیویی به نشر خواهد رسید و چه بازتابی خواهد داشت را باید دید؟؟؟؟؟

یکاولنگی نیستم.....

حدود چهار الی پیج هفته قبل به مصاحبه ای از طرف موسسه ای که در بخش زراعتی دربامیان کار میکرد دعوت شدم، من هم مانند خیلی از جوانان متفاضی کار خوشحال به سوی موسسه مذکور برای مصاحبه رفتم. در حریان مصاحبه یکی از داوران از من پرسید: "همشیره از کدام منطقه هستی؟" جواب دادم از بامیان ولسوالی ورس. همین اقای به ظاهر داور به گفته خودش بی تعصب با تعجب گفت:" از یکاولنگ نیستی ؟! من فکر کردم که تو از یکاولنگ هستی!". بعد این سوال به خودم گفتم کار را خراب کردی نباید میگفتی از کجا هستی، باید زبان به دهان میگرفتی تا اینکه زبان سرخت سر سبزت را بر باد ندهد. این قضیه را به باد فراموشی سپرده بودم تا سه روز پیش که از همان دفتر با من به تماس شدند،  در جریان مکالمه از بین گپ وگفت ها فهمیدم که خانمی از یکاولنگ که فارغ التحصیل از رشته روانشناسی است موفق شده است تا در این دفتر کار کند، ناراحت از اینکه چرا یکاولنگی نیستم با عصبانیت تمام به بعضی از دوستان در این مورد صحبت کردم از قضا آنها دوستانی در این دفتر داشتند و راه را بر من باز کردند که من دوباره به مصاحبه برای پست کارمند ساحوی اش بروم، من هم بعد از صنف برای مصاحبه رفتم ولی باز هم نتیجه نامعلوم است که چه خواهد شد؟  ای کاش چند تا تذکره از همه ولسوالی های بامیان میداشتم که.....

بوی جوراب..

چندی پیش برای خانه پری فورمه عدم مسؤلیت به دانشگاه کهنه رفتم با دوستانم که برای همین کار امده بودند خنده کنان به سوی طبقه دوم رفتیم وقتی از پله ها بالا می رفتیم بوی بد جوراب به مشامم میخورد، چه جالب آنجا بیشتر از سی جفت کفش به سایز و شکل های متفاوت با آرم TJTJ بود، دلم نمیخواست کفش هایم را در بیاورم آخر اینجا که مسجد یا تکیه خانه نیست این جا خیر سرش محل آکادمیک و علمی هست در بیان این جمله بودم که صاحبش آمد و چپ چپ نگاه کرد و خودش هم کفش هایش را در آورد و داخل دیپارتمنت جامعه شناسی رفت.خلاصه بعد از این ماجرای خنده دار فهمیدم که این نو آوری در دانشگاه بامیان توسط یکی از استادان برجسته دیپارتمنت جامعه شناسی پیشنهاد و صورت گرفته است. نوآوری و طرح ایده های جالب سازنده است اما قبل از پیاده کردن نوآوری باید کمی عمیق به موضوع نگاه کرد نه نگاهی که فقط جلوی دماغ دیده شود. برای مثال ایده ی فرش کردن طبقه دوم دانشگاه جالب است اما بوی بد جوراب دانشجویی که شاید هفته یک بار جورابش را بشورد و ازدحام کفش های رنگارنگ چه میشود ، آمدیم و در این شلوغی کفش یکی از دانشجوها گم شد آن وقت چه میشود؟

من کوشش میکنم که کارم به دانشگاه کهنه بند نشود تا بوی بد جوراب و لگد مال شدن کفشم را تحمل کنم. وای خدای من به این هم میگویند ایده؟؟؟؟

کارخانگی و تنبلی من..

کارخانگی وتنبلی من

خیلی وقت هاست که حس نوشتن به من دست میدهد و میخواهم این حس را روی ورق کاغذ یا صفحه word بنویسم اما وقتی که شروع به نوشتن ویا تایپ کردن میکنم ناگهان میبینم ورق کاغذ همه اش خط خطی و سیاه شده است و صفحه ورد سفید هست و جز چشمک زن چیزی روی صفحه word دیده نمیشود، ناراحت میشوم و بعد افکارم و حسی که در من به وجود امده بود همه اش دود میشود و به هوا میرود،  دست اخر هم به خودم میگویم که ای بابا تو اگر اهل نوشتن بودی که الان دختر خاله حافظ میشدی و جات این جا نبود.

اکنون که در حال نوشتن هستم تمام ذهنم درگیر با بیان کلمات روی صفحه کاغذ شده است و مثل این میماند که در درون مغزم سونامی شده باشد ولی مجبورم زیرا که باید کارخانگی را انجام بدهم، شاید که استعداد نهفته من در نوشتن به نبوغ برسد و یا خدا معجزه ای کند و من مانند بابا طاهر عریان که به یک بارگی شاعر شد من هم نویسنده مشهور شوم.

گذشته از این گپ ها من هم تا حالا کوشش به نوشتن نکرده ام زیرا که به خود باور ندارم و این دلیل حتی نوشتن یک کارخانگی ساده را هم برای من مشکل کرده است اما دلیل اصلی این است که من ادم تنبل هستم تا یک ادم خود ناباور.

این اولین نوشته من در نیم نگاه است و تو خواننده عزیز که این نوشته را میخوانی آینده از عان کسی هست که به خود و رویاهای خود باور دارد و پشتکارش بر تنبلی اش پیروز است.......

بهترین معلم

بهترین معلم

در روز اول سال تحصیلى، خانم تامپسون معلّم کلاس پنجم دبستان وارد کلاس شد و پس از صحبت هاى اولیه، مطابق معمول به دانش آموزان گفت که همه آن ها را به یک اندازه دوست دارد و فرقى بین آن ها قائل نیست. البته او دروغ می گفت و چنین چیزى امکان نداشت. مخصوصاً این که پسر کوچکى در ردیف جلوى کلاس روى صندلى لم داده بود به نام تدى استودارد که خانم تامپسون چندان دل خوشى از او نداشت. تدى سال قبل نیز دانش آموز همین کلاس بود. همیشه لباس هاى کثیف به تن داشت، با بچه هاى دیگر نمی جوشید و به درسش هم نمی رسید. او واقعاً دانش آموز نامرتبى بود و خانم تامپسون از دست او بسیار ناراضى بود و سرانجام هم به او نمره قبولى نداد و او را رفوزه کرد.
امسال که دوباره تدى در کلاس پنجم حضور می یافت، خانم تامپسون تصمیم گرفت به پرونده تحصیلى سال هاى قبل او نگاهى بیاندازد تا شاید به علّت درس نخواندن او پی ببرد و بتواند کمکش کند.

معلّم کلاس اول تدى در پرونده اش نوشته بود: «تدى دانش آموز باهوش، شاد و با استعدادى است. تکالیفش را خیلى خوب انجام می دهد و رفتار خوبى دارد. رضایت کامل».

معلّم کلاس دوم او در پرونده اش نوشته بود: «تدى دانش آموز فوق العاده اى است. همکلاسیهایش دوستش دارند ولى او به خاطر بیمارى درمان ناپذیر مادرش که در خانه بسترى است دچار مشکل روحى است.»

معلّم کلاس سوم او در پرونده اش نوشته بود: «مرگ مادر براى تدى بسیار گران تمام شده است. او تمام تلاشش را براى درس خواندن می کند ولى پدرش به درس و مشق او علاقه اى ندارد. اگر شرایط محیطى او در خانه تغییر نکند او به زودى با مشکل روبرو خواهد شد.»

معلّم کلاس چهارم تدى در پرونده اش نوشته بود: «تدى درس خواندن را رها کرده و علاقه اى به مدرسه نشان نمی دهد. دوستان زیادى ندارد و گاهى در کلاس خوابش می برد.»

خانم تامپسون با مطالعه پرونده هاى تدى به مشکل او پى برد و از این که دیر به فکر افتاده بود خود را نکوهش کرد. تصادفاً فرداى آن روز، روز معلّم بود و همه دانش آموزان هدایایى براى او آوردند. هدایاى بچه ها همه در کاغذ کادوهاى زیبا و نوارهاى رنگارنگ پیچیده شده بود، بجز هدیه تدى که داخل یک کاغذ معمولى و به شکل نامناسبى بسته بندى شده بود. خانم تامپسون هدیه ها را سرکلاس باز کرد. وقتى بسته تدى را باز کرد یک دستبند کهنه که چند نگینش افتاده بود و یک شیشه عطر که سه چهارمش مصرف شده بود در داخل آن بود. این امر باعث خنده بچه هاى کلاس شد امّا خانم تامپسون فوراً خنده بچه ها را قطع کرد و شروع به تعریف از زیبایى دستبند کرد. سپس آن را همانجا به دست کرد و مقدارى از آن عطر را نیز به خود زد. تدى آن روز بعد از تمام شدن ساعت مدرسه مدتى بیرون مدرسه صبر کرد تا خانم تامپسون از مدرسه خارج شد. سپس نزد او رفت و به او گفت: «خانم تامپسون، شما امروز بوى مادرم را می دادید.»

خانم تامپسون، بعد از خداحافظى از تدى، داخل ماشینش رفت و براى دقایقى طولانى گریه کرد. از آن روز به بعد، او آدم دیگرى شد و در کنار تدریس خواندن، نوشتن، ریاضیات و علوم، به آموزش «زندگی» و «عشق به همنوع» به بچه ها پرداخت و البته توجه ویژه اى نیز به تدى می کرد.

پس از مدتى، ذهن تدى دوباره زنده شد. هر چه خانم تامپسون او را بیشتر تشویق می کرد او هم سریعتر پاسخ می داد. به سرعت او یکى از با هوش ترین بچه هاى کلاس شد و خانم تامپسون با وجودى که به دروغ گفته بود که همه را به یک اندازه دوست دارد، امّا حالا تدى دانش آموز محبوبش شده بود.

یکسال بعد، خانم تامپسون یادداشتى از تدى دریافت کرد که در آن نوشته بود شما بهترین معلّمى هستید که من در عمرم داشته ام.

شش سال بعد، یادداشت دیگرى از تدى به خانم تامپسون رسید. او نوشته بود که دبیرستان را تمام کرده و شاگرد سوم شده است. و باز هم افزوده بود که شما همچنان بهترین معلمى هستید که در تمام عمرم داشته ام.

چهار سال بعد از آن، خانم تامپسون نامه دیگرى دریافت کرد که در آن تدى نوشته بود با وجودى که روزگار سختى داشته است امّا دانشکده را رها نکرده و به زودى از دانشگاه با رتبه عالى فارغ التحصیل می شود. باز هم تأکید کرده بود که خانم تامپسون بهترین معلم دوران زندگیش بوده است.

چهار سال دیگر هم گذشت و باز نامه اى دیگر رسید. این بار تدى توضیح داده بود که پس از دریافت لیسانس تصمیم گرفته به تحصیل ادامه دهد و این کار را کرده است. باز هم خانم تامپسون را محبوبترین و بهترین معلم دوران عمرش خطاب کرده بود. امّا این بار، نام تدى در پایان نامه کمى طولانی تر شده بود: دکتر تئودور استودارد.

ماجرا هنوز تمام نشده است. بهار آن سال نامه دیگرى رسید. تدى در این نامه گفته بود که با دخترى آشنا شده و می خواهند با هم ازدواج کنند. او توضیح داده بود که پدرش چند سال پیش فوت شده و از خانم تامپسون خواهش کرده بود اگر موافقت کند در مراسم عروسى در کلیسا، در محلى که معمولاً براى نشستن مادر داماد در نظر گرفته می شود بنشیند. خانم تامپسون بدون معطلى پذیرفت و حدس بزنید چکار کرد؟ او دستبند مادر تدى را با همان جاهاى خالى نگین ها به دست کرد و علاوه بر آن، یک شیشه از همان عطرى که تدى برایش آورده بود خرید و روز عروسى به خودش زد.

تدى وقتى در کلیسا خانم تامپسون را دید او را به گرمى هر چه تمامتر در آغوش فشرد و در گوشش گفت: «خانم تامپسون از این که به من اعتماد کردید از شما متشکرم. به خاطر این که باعث شدید من احساس کنم که آدم مهمى هستم از شما متشکرم. و از همه بالاتر به خاطر این که به من نشان دادید که می توانم تغییر کنم از شما متشکرم.»

خانم تامپسون که اشک در چشم داشت در گوش او پاسخ داد: «تدى، تو اشتباه می کنى. این تو بودى که به من آموختى که می توانم تغییر کنم. من قبل از آن روزى که تو بیرون مدرسه با من صحبت کردى، بلد نبودم چگونه تدریس کنم.»

بد نیست بدانید که تدى استودارد هم اکنون در دانشگاه آیوا استاد برجسته پزشکى است و بخش سرطان دانشکده پزشکى دانشگاه نیز به نام او نامگذارى شده است. همین امروز گرمابخش قلب یکنفر شوید ... وجود فرشته ها را باور داشته باشید، و مطمئن باشید که محبت شما به خودتان باز خواهد گشت.