بوی جوراب..

چندی پیش برای خانه پری فورمه عدم مسؤلیت به دانشگاه کهنه رفتم با دوستانم که برای همین کار امده بودند خنده کنان به سوی طبقه دوم رفتیم وقتی از پله ها بالا می رفتیم بوی بد جوراب به مشامم میخورد، چه جالب آنجا بیشتر از سی جفت کفش به سایز و شکل های متفاوت با آرم TJTJ بود، دلم نمیخواست کفش هایم را در بیاورم آخر اینجا که مسجد یا تکیه خانه نیست این جا خیر سرش محل آکادمیک و علمی هست در بیان این جمله بودم که صاحبش آمد و چپ چپ نگاه کرد و خودش هم کفش هایش را در آورد و داخل دیپارتمنت جامعه شناسی رفت.خلاصه بعد از این ماجرای خنده دار فهمیدم که این نو آوری در دانشگاه بامیان توسط یکی از استادان برجسته دیپارتمنت جامعه شناسی پیشنهاد و صورت گرفته است. نوآوری و طرح ایده های جالب سازنده است اما قبل از پیاده کردن نوآوری باید کمی عمیق به موضوع نگاه کرد نه نگاهی که فقط جلوی دماغ دیده شود. برای مثال ایده ی فرش کردن طبقه دوم دانشگاه جالب است اما بوی بد جوراب دانشجویی که شاید هفته یک بار جورابش را بشورد و ازدحام کفش های رنگارنگ چه میشود ، آمدیم و در این شلوغی کفش یکی از دانشجوها گم شد آن وقت چه میشود؟

من کوشش میکنم که کارم به دانشگاه کهنه بند نشود تا بوی بد جوراب و لگد مال شدن کفشم را تحمل کنم. وای خدای من به این هم میگویند ایده؟؟؟؟